De Bosuil in Weert (door Dolf)

Na een zware dag Oranjepop in Nijmegen, waar ik zeer bohemien met een fles wijn in het park de nodige idiotie had begaan, vetrok ik met mijn vriendin Merle de volgende dag met een lief schattig katertje per trein naar Weert. Als zanger is het natuurlijk belangrijk dat je goed op je stem let, maar in de trein klonk ik nog alsof ik de hele tijd met een wasknijper op mijn neus liep, wat wellicht zelfs nog verstandig was geweest ook, aangezien de snot er als water uit stroomde. Dat beloofde wat natuurlijk… Als Marc dan nog zo aardig is om me even te herinneren aan het feit dat ik niet moest vergeten de repetitiehoksleutel mee te nemen uit Nijmegen, maar dat doet terwijl ik al in Den Bosch ben, kan de dag natuurlijk niet meer stuk. Want hoe op te treden zonder spullen?

Even een kort intermezzo van deze verslaggeving en een moment van bezinning voor mijn muzikale vrienden. Wat bezielt mijn bandmaatjes om MIJ de sleutel toe te vertrouwen?? Ik zou het niet weten, en de lezer van dit blog die mij een beetje kent zal op dit moment ook de wenkbrauwen fronzen. Gelukkig wist Marc nog via via een sleutel van het muziekcollectief te regelen, anders was ons optreden verworden tot a capella.

Maar goed, het optreden. Aangezien we in Weert speelden verwachtten we 10 man, het werden er uiteindelijk 12, dus dat was een geweldige meevaller! We gaven ons lekker, de nummers liepen goed. We merken wel nog steeds dat de routine er een beetje uit is. We moeten echt weer wennen aan het op eigen benen staan en alles weer zelf doen, maar dat komt vast wel weer. Op naar de volgende!

Over het optreden van Rigby kan ik helaas niets vertellen, want ik moest onze bassist Renxe9 ‘eventjes’ wegbrengen naar een bruiloft. {sarcasme modus}Gelukkig had Renxe9 navigatieapparatuur bij zich.{/sarcasme modus} (Sarcasme komt niet zo goed over merk ik, dus u zult mij excuseren voor het gebruik van tags voor het overbrengen van de toon waarin deze zin moet worden uitgesproken). De navigatieapparatuur bestaat uit een apparaatje waar een pijltje op staat om de richting aan te geven waar je heen moet. NEE DIT IS GEEN GRAP. Om een lang verhaal kort te maken, we waren 2 uur onderweg. De weg terug ZONDER navigatie duurde de helft korter.

Wat was er deze keer kapot aan de bus: NVT

Wat was Dolf deze keer vergeten:
- natuurlijk de bovengenoemde repetitiehoksleutel
- Renxe9′s navigatieapparatuur uit het raam te gooien

Het leven van een siamese tweeling is niet altijd even makkelijk, maar wel vaak heel gezellig. Zo gaat dat ook als de bands Feromones en Yesterday’s Men samen de weg op gaan, die met twee bandleden aan elkaar vergroeid zijn. Gelukkig past het geheel in 1 busje dus zo vertrok ik (Rene) zaterdag vroeg naar het verhuurbedrijf. Iets na de middag begon Yesterday’s Men nog aan een last minute repetitie, zodat ik nog een middag kon ontspannen met een boek en een fles dunne bleek.

Na de middag naar Sevenum vertrokken, waar Marc en ik het podium hebben ingericht voor Feromones, terwijl Yesterday’s Men zich uitleefde in Venray. Iets later dan gepland kwamen ze allemaal weer terug en binnen no time waren we klaar om onze bijdrage te leveren aan het afscheid van These Seats are taken. De zaal was erg goed gevuld, en het publiek was erg enthousiast. We kunnen dan ook terugkijken op een geslaagd optreden en een geslaagde dag!

Wat was er dit keer kapot aan de bus: Het handschoenenkastje bleef pas na heel veel en heel hard aandringen gesloten. De wielen zijn gelukkig aan de bus blijven hangen.

Wat was Dolf dit keer vergeten: Een flesopener op het podium.

We zijn gevraagd om op een studentenfeest te spelen van de Bxe8tafaculteit in Nijmegen. En voor een feestje zijn altijd wel in, maar een feestje om half 6 x92s middags?!?
Maar goed, feest is feest en dus komen alle bandleden van het hele land aangestuifd om op tijd op te bouwen. Na wat zoekwerk waar de ingang is, kunnen we onze spullen uitladen en is het tijd voor een lekker koud biertje op deze mooie zonnige dag.

Na een optreden van een singer/songwriter kunnen we opbouwen in een behoorlijke hete ruimte die veel weg heeft van een kweekkas. Na wat gerommel met stroom hebben we de vrij snel alles opgebouwd waarna we gelijk de aftrap geven van ons optreden. Het publiek is goed toegestroomd en na het bevel van Dolf dat iedereen moet gaan staan, spelen wij onze set. Het publiek leek zich goed te vermaken wat ervoor zorgde dat wij een tevreden gevoel hadden over het optreden.

Na afloop was de geur niet meer om te harde op het podium. Iedereen had lopen zweten als een buffel en niemand had iets verfrissends bij zich. Na een hapje eten en nog wat te drinken was het feestje al bijna over en hebben we de zooi weer ingeladen om weer af te reizen naar het zonnige zuiden.

Wat was er dit keer kapot aan de bus: Niks, we waren met de auto. De auto begon wel een haar geluid te maken toen we de 150 bereikte…

Wat was Dolf dit keer vergeten: Vergeten af te rekenen.

Nee, ik heb geen geld voor thee
(en ook geen geld voor koffie)

The Move in Arnhem (door Rene)

Deze keer zat onze trouwe roadie Rudyaan het stuur van de bus, die volgens een strakke tijdsplanning eerstnog naar Nijmegen moest. Deze keer langs een hokje van de Popronde omeen paar Subwoofers als extra passagiers mee te nemen. Ondanks dedrukte op de weg hoefden we nergens echt stil te staan, tot aan hetautovrije centrum van Arnhem. Eenmaal daar binnen gekomen konden wevrijwel direct aan de slag met opbouwen in het cafe, waar deze keereen geluidsman op ons stond te wachten.

Na wat passen en schuiven op het kleineen wankele podium en met wat snelle hulp van de Popronde technicuswas alles gesoundcheckt.

Een kwartier van tevoren werd hetalweer wat drukker en tijdens het optreden stond het cafe helemaalvol. Het publiek was heel enthousiast en vooraan stonden gillendemeisjes van zestien die achteraf nog een handtekening wilden hebben.

Na het optreden hadden we deze keer nogtijd om de stad in te duiken en naar andere bands te gaan luisterenen na een welverdiend broodje kebab vertrokken we weer naar huis.

Om wakker te blijven draaide Rudy nogwat muziek van de hardste grindcore zodat wij op de achterbank tochal snel moe en slaperig werden, maar een cd van Kamagurka (zie titel)maakte een mooi eind aan dit avontuur.

Wat was er mis met de bus: Nog steeds een rotte versnellingsbak
Waren we iets vergeten? Rudy had cd’s mee genomen!

Pacific in Groningen (door Frank)

Fucking drie-en-een-half uur rijden naar Groningen. Begin ermaar aan. Inmiddels voor de derde keer. Alhoewel  het toch altijd wel erg gezellig is in de bus. Droge humor,  stinkscheten, bier  en  slecht  eten. Daar komt nog bij dat Dolf deze keer xe9rg Amerikaanse feel-good music mee had genomen: ‘The Weenies’ (Ik ben even niet zeker van de naam, want ik kan helemaal niets over vinden op internet) Wel erg lekker; het was voor een klein uurtje zomer in de bus. Dit had ik ook wel nodig. Want ik, met mijn stomme kop, had geen jas meegenomen. KOUD dat het was. Hierdoor werd me wel duidelijk dat de herfst is aangebroken.

Na het uitladen in diezelfde kou, ging Dolf even, met de nadruk op even, met Eveline (die zo gek is om met ons mee te gaan, opgehaald in Nijmegen, 3 uur heen, dikke 3 uur terug, en heeft ons pas 28 keer gezien, beweerd zelf het nog steeds leuk te vinden) de bus parkeren. Marc, Renxe9 en ik hadden ondertussen 3 keer al ons instrumentarium en de geluidsinstallatie opgebouwd en weer afgebroken. Op een gegeven moment begon dit ook te vervelen en gingen we maar aan het bier. Waar bleef Dolf toch? Ongeveer een uur later kwam Dolf met Eveline terug. Helemaal verkleumd van de kou. Een warm biertje deed hun goed.

Het optreden was erg geslaagd. Het was druk en het publiek was enthousiast. Groningers hebben duidelijk gelijkenis met wij Limburgers: ze zijn nuchter. Enthousiast waren ze zeker, maar op hun manier. Het zijn net muzikanten: die dansen niet. Maar iedereen had wel een voortdurende lach op zijn gezicht. Mooi de verschillen te zien in zo’n klein land.

Toen Dolf de bus weer ging halen. Gingen Marc, Leonie en ik nog snel even eten. Dit hadden we nog niet gedaan. Eigenlijk wil ik de naam niet noemen, dat verdienen ze niet. Maar goed: FEBO. Gadverdamme! Wat een gore shit. Ik durf te wedden dat in mijn hamburger nog geen 1% vlees zat. Een slablaadje kon er nog net vanaf, dit was inderdaad ook beter dan erop. Die sla zou ik mijn zieligste konijn nog niet voeren. Maar goed, eigen schuld dikke pens, had ik maar een fatsoenlijke tent op moeten zoeken.

Lekker depressief naar huis met de oh zo mooie Tom McRae, die ik zondag zal aanschouwen, en daar was ik weer thuis. Rond een uur of half 5 om om 9 uur weer op te staan voor een drumles van mijn held.

Wat was er dit keer kapot aan de bus: De derde versnelling

Wat was Dolf deze keer weer vergeten: eerder kwijt, een parkeerplaats

kus

Frank

Cafxe9 de Doctor in Wageningen (door Dolf)

Allereerst mijn oprechte excuses voor de vertraging en het ontbreken van de foto’s, we hadden geen fototoestel bij ons. Gelukkig wilde een zeer aardig meisje ons haar toestel lenen en zou ze de foto opsturen, maar tot heden niks gehoord! Oproep dus aan mevrouw: zou je hem nog willen sturen? (edit: hier issie dan:)

Wageningen is een kleine stad waar het openbaar vervoer helaas maar half is doorgedrongen, vandaar dat ik 2 uur moest reizen vanuit Nijmegen. Gelukkig had ik gezelschap van een vriendin van me (eveline) en wat mega-interessante literatuur die ik nog moest lezen (kots).

Popronde betekent dat je aan je lot wordt overgelaten, dat is soms wat onhandig maar ook erg leerzaam en altijd verrassend. Een met tape afgeplakt mengpaneel waar de helft het niet van doet, boxen zonder fatsoenlijke kabels etc. ten spijt hadden we gewoon een ERG goeie gig en het publiek ging vet uit zn dak. nogmaals JAMMMERRRRR dat we geen foto’s hebben. De 2e bis lieten we maar over ons heen gaan omdat we toch echt niks meer hadden. Mn stembanden waren me erg dankbaar…

Nadat de rest van de band (saaaaaaai) naar huis was gegaan omdat ze moesten werken (nog saaaaaaaaaier) dook ik met een paar vrienden het nachtleven van Wageningen in. Dat bleek nogal kleinschalig, net als de stad zelf. Een heel leuke sfeer, maar volgens mij wonen er alleen maar studenten en de Nederlandse Bill Gates-en in Wageningen. Het was relatief vroeg afgelopen. En in tegenstelling tot de Nijmeegse "kleine uurtjes" die ik gewend ben, kan een student hier zelfs zonder slaaptekort de week doorkomen.

Wat was er dit keer kapot aan de bus: Weten we niet, helaas waren we dit keer met de auto.

Wat was Dolf deze keer weer vergeten: Niets (applaus voor mij!!!), maar ik moest wel de rugzak van Franks zatte broer gaan ophalen…

Francine, bedankt voor de slaapplek!

Na het kermisgeweld in Weert, was het deze week kermis in Ell. Traditie getrouw spelen er dan enkele bands bij Siem in de Bachelor. Zondagmiddag ging ik op pad om de spullen bij Renxe9 en Dolf op te halen om daarna verder te rijden naar Ell. Dolf had op de fiets enige vertraging opgelopen door een acute aanval van een bloedneus. Aangekomen in Ell, konden we onze spullen voor de 3^e keer deze week uitpakken.

Na de soundcheck werd er besproken hoe laat we op moesten. De poster gaf aan 16.00u, wij hadden doorgekregen 17.00u en de geluidsman opperde dat het allemaal niet zoveel uitmaakt en dat een uurtje of 6 prima was. Als we dan toch moeten wachten, dan maar lekker in het zonnetje.

Als we dan tegen 6-en het podium betreden komt het publiek niet geheel naar voren. Schijnbaar is niet iedereen voor de muziek gekomen. Maar degene die zich richting het podium waagde hebben

zich zichtbaar vermaakt. Wij trouwens ook.

Wat was er dit keer kapot aan de bus: We zijn met 2 autox92s gegaan. Voor alsnog was daar niks kapot aan.

Wat was Dolf deze keer weer vergeten: Op het moment dat ik vertrok ik Ell nog niks.

Cafe De Keulse Kar in Den Bosch (door Renxe9)

De geluidsinstallatie van het optredenin Heerlen moest weer terug naar het verhuurbedrijf. Ik was al eenbeetje later dan verwacht en er bleek een kabel te ontbreken. Ikmoest even achter mijn oren krabben, maar waarschijnlijk was er eenkabel verwisseld in Heerlen. Gelukkig kwamen we de technicus dezelfdeavond weer tegen en kon ik het zo oplossen.
De rest stond al op mij te wachten opeen parkeerplaats iets verderop, dus ik belde ze om te zeggen dat ikbezig was met uitladen en dat het bedrijf nog een bonnetje moestuitdraaien.
Dit werd echter verstaan als: x93Ikmoet nog inladen, maar ik ga nog even een drolletje draaienx94
en dus in plaats van nog een half uurte moeten wachten tot ik eens op zou komen dagen, stond ik na 5minuten opeens voor hun neus.

We waren redelijk op tijd in Den Bosch,al waren we dan vier rondjes door het centrum gereden.
Eerst zouden we in een ander cafxe9spelen, maar daar was de belastingdienst ingevallen en die hadden debar meegenomen. Gelukkig was ‘de Keulse Kar’ er om ons optreden overte nemen, waardoor we deze Popronde niet hoefden te missen.

De band die voor ons speelde liep ietsuit, zodat we later begonnen dan gepland. Het publiek wasgexefnteresseerd en er hing een goede sfeer die het beste in onsboven bracht.
Ook achteraf was het nog gezellignapraten met de mensen in de zaal.

hier de foto van het publiek:

Wat was Dolf deze keer vergeten: Zijn jas!

Cafe De Kroniek in Heerlen (door Frank)

De Kroniek had ons gevraagd voor het geluid te zorgen. Buiten onze muziek bedoel ik hier ook de geluidsinstallatie mee. De jongens zouden mij oppikken in Roermond, maar kwamen er onderweg  achter dat we toch weer iets vergeten waren: het mengpaneel #$%&, maar dit keer was het Renxe9!. Snel iets geregeld bij familie (dank Henk!). En toen op weg naar Heerlen.

Nadat we in de twee kleinste cafxe9s van Nederland gespeeld hebben kwamen we nu in een ander uiterste, een erg GROOT cafxe9. Ik had het idee dat de eigenaar niet heel veel ervaring had met bands. Hij bestempelde ons vriendelijk met het woord GEK omtrent de vraag naar wat te drinken en hij ging er daarnaast ook nog van uit dat wij die avond voor DJ zouden spelen. Vinden we erg leuk, maar dan moeten we wel weten hoe het moet. Maar goed, dat waren misschien wat communicatiefoutjes. Want het eten was werkelijk heerlijk en het personeel tapte lekkere witbiertjes.

Na het maal; opbouwen en de eerste band aanschouwen. Mono,lekkere Indie. Hierna waren The Feromones aan de beurt en na de eerste paar nummers liep het cafxe9 lekker vol. Het was een leuke gig met zelfs ‘ouderen’;) die Joy Division apprecieerde, wat willen we nog meer!?

De stekkers eruit, nog een aantal biertjes met bekenden en minder bekenden en toen de wallen van chauffeur Renxe9 wel erg groot begonnen te worden keerden we richting huiswaarts.

Chapeau voor wederom de Limburgse muziekgeinteresseerden!

Wat was er dit keer kapot aan de bus: NIETS!

Wat was Dolf deze keer weer vergeten: Zijn rode leren jas. Ongelooflijk, nu ik ook weet wat hij de dag erna in Den Bosch is vergeten.

Welkom op hxe9t Feromones gig-log!

Hier schrijven wij na ieder optreden een verslag, inclusief foto van het publiek!