Pacific in Groningen (door Frank)

Fucking drie-en-een-half uur rijden naar Groningen. Begin ermaar aan. Inmiddels voor de derde keer. Alhoewel  het toch altijd wel erg gezellig is in de bus. Droge humor,  stinkscheten, bier  en  slecht  eten. Daar komt nog bij dat Dolf deze keer xe9rg Amerikaanse feel-good music mee had genomen: ‘The Weenies’ (Ik ben even niet zeker van de naam, want ik kan helemaal niets over vinden op internet) Wel erg lekker; het was voor een klein uurtje zomer in de bus. Dit had ik ook wel nodig. Want ik, met mijn stomme kop, had geen jas meegenomen. KOUD dat het was. Hierdoor werd me wel duidelijk dat de herfst is aangebroken.

Na het uitladen in diezelfde kou, ging Dolf even, met de nadruk op even, met Eveline (die zo gek is om met ons mee te gaan, opgehaald in Nijmegen, 3 uur heen, dikke 3 uur terug, en heeft ons pas 28 keer gezien, beweerd zelf het nog steeds leuk te vinden) de bus parkeren. Marc, Renxe9 en ik hadden ondertussen 3 keer al ons instrumentarium en de geluidsinstallatie opgebouwd en weer afgebroken. Op een gegeven moment begon dit ook te vervelen en gingen we maar aan het bier. Waar bleef Dolf toch? Ongeveer een uur later kwam Dolf met Eveline terug. Helemaal verkleumd van de kou. Een warm biertje deed hun goed.

Het optreden was erg geslaagd. Het was druk en het publiek was enthousiast. Groningers hebben duidelijk gelijkenis met wij Limburgers: ze zijn nuchter. Enthousiast waren ze zeker, maar op hun manier. Het zijn net muzikanten: die dansen niet. Maar iedereen had wel een voortdurende lach op zijn gezicht. Mooi de verschillen te zien in zo’n klein land.

Toen Dolf de bus weer ging halen. Gingen Marc, Leonie en ik nog snel even eten. Dit hadden we nog niet gedaan. Eigenlijk wil ik de naam niet noemen, dat verdienen ze niet. Maar goed: FEBO. Gadverdamme! Wat een gore shit. Ik durf te wedden dat in mijn hamburger nog geen 1% vlees zat. Een slablaadje kon er nog net vanaf, dit was inderdaad ook beter dan erop. Die sla zou ik mijn zieligste konijn nog niet voeren. Maar goed, eigen schuld dikke pens, had ik maar een fatsoenlijke tent op moeten zoeken.

Lekker depressief naar huis met de oh zo mooie Tom McRae, die ik zondag zal aanschouwen, en daar was ik weer thuis. Rond een uur of half 5 om om 9 uur weer op te staan voor een drumles van mijn held.

Wat was er dit keer kapot aan de bus: De derde versnelling

Wat was Dolf deze keer weer vergeten: eerder kwijt, een parkeerplaats

kus

Frank